Europa League

Vanavond en eigenlijk vanmiddag al, reizen we af naar Amsterdam. Wat we eerder dit jaar al tot 3 maal toe bij de FC Utreg hebben mogen doen, gaan we nu bij “ONS ALLER” AJAX doen. Met een ENG camera gaan we weer proberen live in de huiskamers te komen. Vooraf aan de wedstrijd hebben we meestal een live stand up en direct daar aan vast een interview met de trainer van de thuisclub. Tijdens de wedstrijd ga je dan een speler volgen en dat wordt meestal door de verslaggever bepaald vlak voor de wedstrijd. Na afloop is het dan weer met de hele bups, richting mixed-zone, waar je wederom een aantal interviews zal maken. Dit proberen we meteen live door te zetten naar Hillybilly, maar mocht dat niet lukken dan moeten we het als nog later doorstralen naar Hillywood. Al met al, is het enigszins een gedoe, maar altijd wel heel erg leuk om te doen. Het is ook wel weer een tijd geleden om weer eens bij een heuse achtste finale te mogen zijn in Europa Cup verband bij de AFC. Ook dat maakt het nog eens extra leuk en het affiche voor vanavond is er ééntje die er mag zijn. Na Fc Utrecht tegen respectievelijk de heren uit Liverpool en Napoli is dit wederom een fijne wedstrijd om naar uit te kijken. AFC Ajax- Spartak Moskou, here we come ….

Even aan de tand voelen

Dit gaat tot heel ver terug …… nooit, maar dan ook nooit,  zal deze man mijn vriend worden. Het is in mijn geval een man, maar als  de persoon in kwestie een vrouw zou zijn, zou deze ook nooit, maar dan ook echt nooit, mijn vriendin worden. Wij hebben het natuurlijk over, allemans ” vriend/in “, de tandarts. Toch best raar, dat deze mensen altijd maar worden neergezet als enorme beulen, die met liefde even lekker van zich af boren, trekken, schrapen, kloppen, etc, etc. In mijn geval,zou ik haast kunnen beamen dat dit ooit zo was. Voor mij was dit een bekend plaatje in mijn hoofd, hier links, …..
Zoals ik al zei, dit gaat ver terug.  Mijn allereerste kennismaking met de “beul” van Lunteren was een niet al te beste, althans, zo ver ik mij die nog kan herinneren. Het had een behoorlijke indruk op mij gemaakt, alleen wel de totaal verkeerde. Het hoogtepunt met deze “beul” van Lunteren kwam toen ik, denk ik, een jaar of 8 zal zijn geweest. Het kwam er op neer, dat er geboord moest gaan worden en ondergetekende daar geen zin in had. Het laatste is misschien wel heel normaal voor kinderen als voor hun neus, letterlijk, de boor nog met veel kabaal en bombarie in elkaar wordt geschroefd. Dit was wel zo afschrikwekkend, dat ik het verdomde om in de stoel te gaan zitten. Het geen met veel gevoel werd opgepakt door de heer “Beul” en die vervolgens de liefkozende woorden uitkoos : “Nu de stoel in of ik trap je er in !”.  Dat was voor mij een absoluut breek- en dieptepunt. Als een haas ging ik er vandoor. Nee, één ding was duidelijk, deze “beul” zou mij nooooooit meer zien !. Tot op de dag van vandaag is dat gelukt. Ik zou mij zelfs niet eens meer zijn gezicht voor mij kunnen halen. Niet dat, dat mij ook enigszins kan boeien, maar het vervelende van deze gebeurtenissen is wel, dat het een ongelooflijke diep kloof heeft geslagen. Je kunt misschien wel met recht zeggen een post-traumatische stressstoornis. Iedereen kan zeggen dat hij liever niet naar de tandarts gaat, maar ik ben echt doodsbang voor die beste man/vrouw. Alleen maar, omdat we ooit in aanraking zijn gekomen met één of andere volslagen gestoorde gek met een gevoel voor kinderen als een blok beton. Na mijn wegloopactie heeft het een tijd geduurd, voordat ik de, voor mij, bekende martelstoel weer in zou gaan. Het was alleen wel een openbaring om te ervaren hoe het wel kon. We kwamen destijds via het werk van mijn moeder, in aanraking met een tandarts uit Veenendaal en die liet overduidelijk zien hoe het wel kon. Dat is nu ongeveer, alweer, 25 jaar geleden en nog steeds gaan we met “plezier” ….. ….. ehhh …… nou ja, met een goed gevoel naar deze man toe. Zo ook afgelopen week, toen een stokbroodje mij enigszins de das omdeed. Het zorgde ervoor dat een kies, wat absoluut al een zorgenkindje was, helaas het hoofd moest buigen voor deze aanval met het brood en zichzelf gewonnen gaf door door midden te breken !. Deze kies was ook al eens in een ver verleden flink toegetakeld en het enige wat eigenlijk nog van deze tand over was, was een soort omhulsel. Van binnen was deze tot aan de zenuw gevuld,gestift en weet ik veel wat. Het schiet mij touwens te binnen, dat de tandarts die destijds deze kies onderhanden had genomen, de wel zeer twijfelachtige naam ….. ” Niemandsverdriet ” ….. !?!?! ….. droeg, maar dit geheel ter zijde. We mochten dus met de gespleten kies komen opdraven, deze werd voorlopig half ontmanteld en voorzien van een noodoplossing. Over twee weken zijn we echt het “haasje”, maar zo zal ik in iedergeval niet meer er vandoor gaan. Het gevoel is nog steeds enorm aanwezig en ik blijf mij zelf daar over verbazen hoe iemand, na al die jaren, nog steeds zo’n angst kan inboezemen. Meneer de “Beul” van Lunteren …… Bedankt !. Op naar Veenendaal om eens flink aan de tand gevoelt te worden.

Een voetbalpotje

Kijk, ….. nou is een voetbalpotje nou niet iets bepaald wereldvreemd voor mij. In al die jaren hebben we onnoemlijk veel wedstrijden de revue zien passeren. Echter, vandaag is het precies 5 jaar geleden, op de dag af, dat we een bepaalde keuze maakten. Een keuze die zou inhouden, dat we met een veel mider regelmaat een voetbalpotje voorbij zouden zien komen. Ik was toen net 5 dagen in dienst van TEAM en op deze dag ging ik nog 1 klus doen als freelancer voor mijn oude werkgever Cinevideogroep. Daarna, zou het dus gewoonweg ophouden aangezien TEAM als facilitair bedrijf zich niet met voetbal bezig hield. Dat is in de jaren daarop volgend natuurlijk wel veranderd, maar op Eredivisie niveau kwam TEAM er maar niet aan te pas en dus piste Japie letterlijk nog naast de pot. Nu sinds een half jaartje komt daar zeer sporadisch verandering in en ik heb de uiteraard de hoop, dat dat steeds meer gaat worden. In het najaar van 2010 heeft de holding waar TEAM onder valt, CMI Next, het bekende facilitair bedrijf DutchView overgenomen. Dit houd in, dat de banden tussen DutchView en TEAM Facilities als facilitaire bedrijven zeer sterk worden aagehaald en elkaar op allerlei mogelijk vlak gaan ondersteunen. Daar komt Japie dan weer in beeld ! ….. en betekend het voor mij, dat we weer eens de mogelijkheid hebben om een stadion van binnen te bekijken en ons mogen bezig houden met het Eredivisie voetbal !!. Afgelopen oktober hadden we al een voorproefje bij Willem II en nu mogen we een bijna thuiswedstrijdje gaan spelen.  Vitesse, welke na de dreun van vorige week tegen Heracles (6-1) iets te revancheren heeft, mag het gaan opnemen tegen de heren uit Venlo. Eens kijken of deze heren het Carnaval heeft weten te omzeilen en grote reden heeft om het na vanavond te gaan vieren . Kortom, op naar Arnhem en hopelijk een op naar een mooi voetbalpotje ….

Wat een reis ….

Vandaag is het op de kop af exact 10 jaar geleden. Na een zoektocht voor en door mijn lieve vrouw Mirjam, van ongeveer 15 jaar, werd zij beloond met een reis terug naar haar Vaderland Chile !. De zoektocht had allerlei ups en downs gekend en zelfs het programma “Spoorloos” werd ingeschakeld, maar helaas bracht dit niet wat we hoopten. Uiteindelijk belanden we helemaal in het noorden van Friesland. Daar woonde een vrouw, die zich inzette voor het Rode Kruis. Deze had weer een zus die al ruim 25 jaar in Chile woonde en daar ook o.a. werkte voor het Rode Kruis. In de tijd van de geboorte van mijn vrouw en haar adoptie, had zijn een opvanghuis voor kinderen die werden afgestaan. In eerste instantie waren de kinderen inderdaad voor adoptie bedoeld, maar zij realiseerde zich later, dat dit niet de manier was. Zij zorgde er dan ook voor, dat het opvanghuis ook daadwerkelijk een opvanghuis werd en begeleidde de moeders en evt vaders met het vinden van werk en uiteindlijk een huis, zodat ze op een later moment hun kind(eren) weer in huis konden nemen. Echter, voor de kinderen die reeds geadopteerd waren, kreeg ze jaren later het verzoek om op zoek te gaan naar hun biologische ouders. Ondanks dat mijn vrouw nooit bij haar in het opvanghuis had gezeten, hoorde ze het verhaal aan van de lange zoektocht zonder resultaat en ging toch met de ietwat onduidelijke documenten aan de slag. In een tijdbestek van ongeveer 2 jaar en uiteraard de nodige contacten onderling, werd het schier onmogelijke toch bereikt. In het najaar van 1999 kregen we een belletje uit het verre Chile en wel met de mededeling, dat de familie was gevonden !. Het dak ging er uiteraard bij ons thuis af, met deze fantastische mededeling, maar tegelijker tijd beseften we dat er veel op ons zou afkomen.  Uiteindelijk zou het dus nog ruim een jaar duren, voordat we konden afreizen naar Santiago. Een jaar waarin de nodige voorbereiding zouden moeten worden getroffen om überhaupt deze reis te kunnen maken. Het werd een onvergetelijke reis met ontzettend veel indrukken en uiteraard was het één grote emotionele achtbaan van ongeveer 3 weken lang. Achter af gezien , veel te kort. Het reisverslag is hier te lezen :  Reisverslag Chile 2001. Helaas zorgen de middelen en ook de zorg voor onze zoon ervoor, dat deze reis nog geen vervolg heeft kunnen krijgen. De verguisde, maar in ons geval, fantastische sociale mediums zoals : MSN en Facebook, hebben zeker de afgelopen jaren ervoor bijgedragen, dat contact met de familie zeer zeer hecht is geworden en het verlangen om daar naar toe af te reizen, dan wel de familie te laten overkomen, enorm is gegroeit. Wie weet wat de nabije toekomst zal brengen en zien we elkaar weer gauw.

Time flies …..

De alom bekende uitspraak …… je ontkomt er niet aan. We hebben de afgelopen tijd niet stil gezeten en zelfs nu is het haast onmogelijk om een stukkie te schrijven voor het blog. De twee weken sinds de hilarische taferelen in Den Haag zijn voorbij gevlogen. Elke keer komt het in mijn kale koppie omhoog en dat laatste zetje wil maar niet lukken. De mensen in Den  Haag zijn inmiddels weer gewoon op de schaats te vinden en de WAKboni draait inmiddels weer z’n vertouwde rondjes. We zijn er ook al weer geweest en hebben dit met eigen ogen mogen aanschouwen, hoe deze weer vrolijk heen en weer aan het tuffen was op het ijs. Het schiet me nou wel te binnen, dat het toen bijna weer mis was. Tijdens één van de pauzes, kwam er een auto op het ijs om wat reclame te maken gedurende een spel wat gaande was. Dit deed hij op een bepaalde manier en dat was continue rondjes rijden en een beetje slippen. Aan het einde van de pauze en na tientallen keren slippen en rondjes draaien, zette de auto z’n neus richting uitgang ….. het hele stadion hield z’n adem in ….. spannend hè ……. z’n achterwielen spinde over het ijs, maar hij bleef staan !!! ….. het zal toch niet ??? …. je zag de mensen toch wel enigszins in paniek raken en op hét moment dat men aanstalte maakte om op het ijs te komen en de auto weg te duwen, vond deze het welletjes en bespaarde zichzelf de afgang van z’n grotere broer, de Zamboni.
De afgelopen week was echter wel weer een bijzondere week. Zo’n één keer per jaar hebben we een aantal dagen, dat we letterlijk aanwezig mogen zijn in onze eigen studio voor het program “Knoop in je Zakdoek“.  Ik zeg met klem en nadruk “aanwezig” mogen zijn, want dat is de intentie van dit programma. Het is een feest om dit alweer voor het 3e seizoen op rij te mogen mee maken. De mensen zijn gewoon lekker zichzelf en zo ontzettend puur, dat we er eens heel goed naar zouden moeten kijken in ons Hillywood.  In plaats van , dat de druk van het maken van een programma voorop staat en dat er 6 afleveringen op een dag er doorheen geperst dienen te worden, maakt men hier juist tijd vrij !!. De mensen die voor dit programma komen, hebben een dagje uit en voelen dit als een feest. Er wordt gezongen, gelachen, gehuild, gedanst,gehost, gepolonaist (?!?!) ….. en wij proberen ondertussen er een heel leuk programma van te maken en mede door twee overenthousiaste en zeer geschikte presentatrices, was dit wederom totaal geen probleem. Vanaf 13 maart a.s. zal bij de NTR het nieuwe seizoen van “Knoop in je Zakdoek” weer losbarsten op de vaderlandse televisie en ik zou zeggen : “Ga kijken en neem de sfeer in je op van deze aandoenlijke en super enthousiaste pure MENSEN !!”. 
De dagen werden voor mij persoonlijk nog extra leuk omdat mijn eigen zoon Senna, die vakantie had, wel 2 keer meeging.  Bij de eerste keer moesten de camera’s gebouwd worrden en ging ik ervan uit dat er op dezelfde dag ook opnamens zouden zijn. Dit was een flinke miscalculatie ….. , maar het had als voordeel dat Senna alle spellen mocht uitproberen !. Toch zat het hem dwars,dat na al mijn verhalen over dit programma, hij de sfeer niet zelf heeft kunnen proeven. Het was een hoop gepuzzel, maar uiteindelijk lukte het om hem op de laatste dag van de opnamens weer mee te krijgen. Hij heeft geweldig genoten en was voor mij een super assistent. Het verschil met de doorgaans prima TEAM assistenten was niet of nauwelijks merkbaar …. hahahaha ….. . Hij probeerde de camera’s ook uit en vond dit machtig interesant. Wie weet ….. wie weet ?? …..