Jongensdroom

Het schrijven van en het bijhouden van een web-log vergt tijd en energie. Energie die we de laatste tijd gewoonweg niet meer konden opbrengen en de inspiratie was ook ver te zoeken. We gaan toch weer een poging wagen om  weer als vanouds met behoorlijk regelmaat weer wat neer te plempen. De afgelopen weken was het qua werk redelijk druk en hebben we weer van alles voorbij zien komen zoals Finale Hockey Dames, Radio Philharmonisch Orkest in Vredeburg, Opera Zuid te Eindhoven, Finale Basketbal Heren etc etc.
Maar …. ….

Al vanaf kleins af aan, was niet alleen het voetbal wat de aandacht van me vroeg. Uiteraard was dat het makkelijkst om als sport te kiezen, maar er was nog een sport wat me als klein jochie boeide. De Formule 1 !!. Mijn eerste herinneringen zijn die van de prachtige wagens gehuld in het zwart met dat prachtige doch simpele gouden logo van John Player Special en met Ayrton Senna da Silva als coureur. Het heeft mij nooit meer losgelaten en ik ben de sport zeer gaan volgen. Niet als een doorgeslagen gek, maar gewoon zeer geïnteresseerd en vol respect voor de coureurs en hun idiote capriolen. Nu ruim 20 jaar later heb ik zelf een Ferrari laptop, rook ik John Player Special en heet mijn zoon Senna !. Het laatste, trouwens niet bewust gekozen, maar was wel een leuke bijkomstigheid. Zoals iedere jongen droom je wel eens van zo’n wagen en droom je er wel eens van om er bij te zijn. Het dichtste wat ik ooit heb ik kunnen bereiken, want naar een officiële race gaan was gewoonweg veel te duur, was met het werk. Een aantal jaren terug deden we met Cinevideogroep de Marlboro Masters en daar was het Ferrari Formule 1 team aanwezig voor een Demo in de pauze. Luca Badoer en Felippe Massa waren toen de testrijders en metname Luca deed een serieuze poging om het baanrecord van Jos Verstappen te verbreken. Japie in de pits en meneer kwam met donderend geraas voorbij zetten. Het bezorgde mij diverse keren kippevel. Wat een fantastisch geluid. In één van z’n laatste rondjes reed hij mij zelfs bijna voor de sokken, althans …. dat gevoel had ik. Ik had mezelf tezamen met een 5-tal fotografen aan het eind van de pitmuur, daar waar de muur een beetje doorloopt in de vorm van de lijn, opgesteld. Luca kwam het rechte stuk opgereden en zag ons staan. Meteen dook hij met de auto naar de muur en ging langs de muur op volle snelheid naar ons toe om vervolgens pas een meter of 10 van ons vandaan weer opzij te duiken. Het bezorgde mij en de fotografen een stoot adrenaline die nergens mee is te vergelijken en een enorme gezamelijke schreeuw : WOOOOW !!!!!.

Begin deze week ging dan toch iets gebeuren, wat ik van mijn leven niet had gedacht dat het ooit zou gaan gebeuren. Wel gedroomd …. heeeeeel vaak gedroomd ! ….
Bijna een jaar geleden is het ontstaan en begin deze week was het dan zover. We vertrokken naar Zweden en wel naar Göteborg om daar vandaan naar het voormalig F1 Circuit van Anderstorp te gaan. Wie kent het niet !?!?!. Ik in iedergeval niet. Daar stonden voor ons klaar een 6-tal Formule Opel Lotus en jawel …. twee Formule 1 wagens van respectievelijk Arrows (2003) en Jordan (2002). De ochtendsessie bestond uit 3 keer 5 rondjes met de Opel Lotus, om het circuit en de manier van rijden in zo’n racewagen onder de knie te krijgen. Metname de manier van schakelen. Dit was echt geweldig om te mogen ervaren en te voelen wat het is, om in een racewagen te zitten EN te rijden !!. Alles verliep perfect, maar gek genoeg, hoe meer rondjes je rijd des te harder je wil gaan en het competitiegevoel binnensluipt. Dus gingen we steeds harder en ja hoor …. we hadden een klein “Verstappen ” momentje te pakken. Aan het eind van het rechte stuk haalde JJ de bocht niet meer en ging we zo hups rechtdoor de heide in !!. Goede les voor het vervolg. Want dat was mijn jongensdroom. Nadat we een regenonderbreking van dik 2,5 uur hadden doorstaan en de spanning inmiddels tot ongekende hoogte was gestegen, kwamen de twee dikke dikke bolides naar buiten rollen. De uitleg was daar en werd er tegen mij gezegd : “Guess what, you’re the lucky one. You are going FIRST !! “. Met een grote grijns liep de man bij vandaan en ik bleef met een grote grijns achter. Als een man met zware kiespijn. Het adrenaline gehalte was inmiddels tot dusdanige gehalte gestegen, dat de onlangse vulkaan uitbarsting in Chile een lachertje was. Klaar voor mij stond de Jordan F1 EJ12 2002 die destijds bereden is door Takuma Sato. We vertrokken in z’n twee, versnelling 1 was om veiligheidsredenen er uit gehaald, door middel van te worden aangeduwd. Eénmaal de pits uit was het gas er op en deden we het de eerste ronde’s het rustig aan. De auto had 5 versnellingen, maar verder dan de 4 kwamen we niet. We deden het rustig aan, omdat we zo verschrikkelijk onder de indruk waren en nog steeds zijn van de brute kracht die in zo’n wagen boven komt. Bij elke schakeling verliest hij geen toeren en werd je gekatapulteerd (?!?!) …. of zoiets …. pas na 4 rondjes van de 8, kwam het competitiegevoel ook hier naar boven en uit de bocht komende voor het rechte stuk gingen we er vol voor !. Uit de bocht van z’n 3 naar de vier en meteen door naar de 5 !. 600 PK gebrul achter je en alle kanten opgeschud worden, om vervolgens alle ankers uit te gooien om niet dezelfde fout te begaan als in de ochtend met Formule Opel Lotus. 8 ronden lang heb ik als een droom gereden en elke ronde bij het einde van het rechte stuk schreeuwde ik : ” WOOOOW !! “.

Het werd en was een dag om nooit meer te vergeten en met een compleet ander inzicht zal ik vanaf nu de Formule 1 gaan volgen en wel vanaf morgen. Monaco is aan de beurt en die gasten rijden met 24 man door zo’n stratencircuit en met 300 pk meer !!.
Respect !, …. heel veel Respect !!! ….