O.L.D. Haarlem

Ik eindigde het vorige log met : “ach en toch is altijd weer lekker om thuis te zijn !. ” We waren alleen ffkes vergeten dat het jaarlijkse O.L.D. z’n opwachting weer maakte. Vorige jaar heb ik daar mijn licht al over laten schijnen en heb geen behoefte omdat weer te doen. Het enige wat we er aan kunnen toevoegen is dat het wel doorgang vondt, weliswaar met een avond alcohol verbod van 19.00 uur tot 21.00 uur. Ideetje van de Gemeente Ede, heeft ook lekker veel zin, rede te meer om nog sneller dronken te worden en rotzooi te trappen. Hetgeen her & der ook wel gebeurde maar al snel in de kiem werd gesmoord. De Politie was overtuigend aanwezig met een heuse ME bus, Te Paard en met Arrestatie busje !. Tut tut tut …., maar goed het betekende voor mij dat we de dag bewust gingen meemaken. Er was geen werk waar we naar toe konden vluchten,( had ik trouwens wederom vroeg weg moeten gaan, want de Marskamp was weer compleet afgesloten) plus mijn kleine Indra vroeg me of we de Reutemeteut konden gaan bekijken en dat konden we uiteraard niet weigeren. Gelukkig had ik daarna nog genoeg werk te doen wat we van de vakantie hadden overgehouden en zo ging de O.L.D. alsnog snel voorbij.
Dan was er de zondag en konden we vroeg op om weer eens een jupilertje te mogen doen. Haarlem was de plaats en Telstar de tegenstander. Kortom een regelrechte Derby. Het was al weer efkes geleje dat ik bij de Good o.l.d. Haarlem was en met het mooie weer was het zowaar redelijk vol in het stadion. Het weer had echter een duidelijke impact op de spelers en die waren maar moeilijk vooruit te branden. Uiteindelijk werd het toch nog een doelpuntenfestijn en eindigde de Derby in een klinkende 4-2 overwinning voor de Haarlemmers. Ietwat geflateerd, maar toch. Voor mij een redelijk makkelijk dagje, want een collega in opleiding ging mee en ik mocht hem daarin begeleiden. Op een aantal puntjes na, deed hij het gewoon prima en was het een lekker werkdagje.

Weer thuis

Na ruim een week in het duitse Cochem te hebben vertoefd, was het vandaag weer tijd om naar huis te gaan. Gisteren was het, in tegenstelling tot de twee dagen ervoor, niet echt bijzonder weer en dus hebben de kids zich vermaakt in het zwembad. ’s Avonds zijn we nog even met de boot over de “Mosel ” wezen varen en toen werd het echt tijd om in te pakken. Drukte alom, maar de kinderen hielpen goed mee zodat we vanochtend lekker rustig aan de laatste paar zaken konden inpakken. We hadden de terugreis lekker rustig gepland, want de behoefte om naar huis te gaan was nog niet echt aanwezig. De snelweg werd dus nog even gemeden en we zijn de “Mosel ” gaan volgen tot aan Koblenz. Het is en blijft een prachtig gebied om in te rijden en de kids werden al rijdend getrakteerd om vele kastelen en ruïnes. Ook werden de diverse roofvogels zorgvuldig bijgehouden en geteld. Na een klein uurtje rijden werd het dan toch tijd om de snelweg te pakken en hups daar gingen we weer, de ene na de andere file melde zich aan. Rond een uur of drie werd deze week toepasselijk afgesloten met een oerduitse bratwurst en reden we uiteindelijk een uur of 4 ons kikkerlandje weer binnen. Niet dat de situatie veel veranderde, want ook hier reden we lekker weer de file’s tegemoet. Na 6 1/2 uur rijden werd dan de Marskamp bereikt en begon de drukte schon wieder !. Uitpakken, Wassen, Afwassen, Boodschappen etc, etc …. ach en toch is altijd weer lekker om thuis te zijn !.

Schokkend !

Met stomheid geslagen was ik en ben ik nog steeds toen vandaag mij het bericht bereikte, dat j.l. maandag 25 augustus is begraven Ed van Loo, overleden in Torremolinos Spanje. Ik kan er gewoon niet bij, dat deze enorme goedzak er niet meer is. Ten tijden dat ik bij CVG werkte heb ik veel met Ed gewerkt en hem enigszins mogen leren kennen. Hij als chauffeur en ik als assistent en later als cameraman. Veel heb ik aan hem te danken, zeker in de periode dat hij z’n eigen bedrijf begon. Hij maakte voor mij een aantal zaken mogelijk die anders niet zouden zijn gebeurd en daar blijf ik hem altijd dankbaar voor. Zoals ook de vele vele grappen en grollen die hij uithaalde tijdens het werk als chauffeur, assistent en later als eigenaar van VIP Verhuur. Kortom :

ED, BEDANKT VOOR ALLES !!

Op de site van Café de Bolle weten ze het mooi te omschrijven :

Bijzondere Mensen sterven niet.
Zij gaan wel, maar blijven toch altijd.

Voor het condeleance register, Klik hier !

Reichsburch

Al vanaf het moment dat we afgelopen vrijdag Cochem binnen reden, waren de kinderen helemaal in de ban van HET  Kasteel boven op de berg, de Reichsburch. Het duurde gewoon weg even voordat we er naar toe gingen, omdat we het graag op een beetje zonnige dag zouden willen bekijken. Vandaag was zo’n geweldige dag, net zoals gisteren was het wederom een graadje of 23 en een heerlijk zonnetje. Er op uit dus en op naar de Ridders. Kasteel 4 in 6 dagen en dus een lekker score, maar dit was en is toch verreweg de mooiste van allemaal. Het enige kleine nadeel was het feit, dat je de Reichsburch alleen met een rondleiding kon bekijken en dus we waren genoodzaakt om met zo’n fijn gezelschap mee te hobbelen. Kinderwagen kon niet mee en de rondleiding duurde een kleine 40 min, oftewel … Let’s break our backs ! …. . Het grappige was dat de rondleiding gedaan werd door een nederlandse en dat maakte het weer ontzettend leuk en tevens ontspanned voor de twee ietwat gespannen kindertjes. De diverse kamers waren imponerend, zoals de gehele burcht. Zeker als je bedenkt dat deze Reichsburch er al zo’n 1000 jaar staat !. In 1689 door klein koninkje uit La France ( Iets met de zon ofzo) tegen de vlakte is gesodemieterd en dat één of andere rijke stinkerd uit Berlijn zo’n 200 jaar later pas !!!!, de ruïne weer helemaal in de originele staat liet opbouwen. Impressive !,…. Senna en Indra vonden het machtig interessant en met het vooruitzicht dat we daarna naar de Roofvogelshow zouden gaan, maakte het de dag compleet. Na wat gegeten ende gedronken te hebben, gingen we naar de tuin van het Kasteel en werden we getrakteerd op een paar kleine vogeltjes. Dam’n !,…. wat zijn die krengen groot en bloedsnel. Het mooie was, dat de begeleidster de mensen bij de demonstratie betrok en dus mocht Senna ook even een handschoen aandoen en een mooie Harry Potter uil, zoals hij zelf zei, laten landen op z’n hand !. Daarna was de Havik en zijn aanvalstechniek te zien en waren we onder de indruk van zijn snelheid, duikvlucht en nauwkeurigheid. Ongelooflijk dat deze vogels op een afstand van 1500m alles tot in perfectie kunnen zien. De begeleidster liet hem trouwens over een aantal hoofden lopen van de toeschouwers om hem vervolgens op de schouder van mijn vrouw te laten zitten, toch best een beetje eng. Helaas kwamen de grootste jongens niet aan bod, maar die waren al indrukwekkend genoeg door ernaar te kijken.

Sorry zon

Hoe konden wij aan je twijfelen, …. stom stom stom. Vandaag was het werkelijk geweldig weer, met een graadje of 24 en een werkelijk voortreffelijk zonnetje gingen we naar de kloten euhhhh …. Klotten !. Klotten, een plaatsje op zo’n 14 km van Cochem en daar bevind zich een heus Wild- & Freizeitpark !. Het is vergelijkbaar met een volwassen kinderboerderij zoals Dierenpark De Wissel in Epe, in combinatie met de Juliana Toren in Apeldoorn. Kortom, volop de gelegenheid voor de kids om zich helemaal uit te leven. Het park begint met de dierentuin en daar waren weer volop herten, wilde zwijnen,steenbokken, etc, etc, te bewonderen. Want ja, die hadden we immers nog niet gezien de afgelopen dagen …. (zucht)…. maar het werd voor de kids al wat spannender toen we later heuse beren tegen kwamen en zelfs lynxen en wolven. Al met al ben je toch al gauw een uurtje verder en de speeltuin begon behoorlijk de aandacht te trekken. Na de verplichte pit plasstop, was er geen houden meer aan. Een groot waterrad, de diverse glijbanen, springkussens, een poppentheater, waterbobs, een electrische paardenrenbaan en ook nog een achtbaan. Dat laatste stemde mij in grote verontwaardiging. Met Senna was ik laatst nog in de “Vliegende Hollander ” van de Efteling geweest en toen mocht de kleine Indra niet mee. Nou, dat had ze nog goed in haar koppie zitten en voordat ik kon vragen wie ermee gingen, was het Indra die als eerste hardop riep : “Ja, IK !! “. Dus enigszins vertwijfelend en nog eens al checkend naar de achtbaan kijkend, waagde ik het erop. De adrenaline bouwde zich behoorlijk op, niet zozeer vanwege het feit dat ik die achtbaan in moest, maar meer vanwege de kleine draak. Zou zij zich houden, niet in huilen uitbarsten of misschien wel misselijk worden en nog veel erger …. overgeven …. . We gingen naar boven en met ijselijk gegil van zowel Indra als dat van Senna  en ja ook dat van mij, stortte wij ons naar beneden en met een, toch wel onverwachtte, rotvaart werden wij de achtbaan rondgeslingerd. Eénmaal weer bij het begin was het : “Nog een keer, nog een keer !! “, wat uit een klein meisjes mondje kwam. Als een soort echo van die tering teletubbies. Mijn mond viel wagenwijd open en zei : “Ja Bitte, noch einmal ?!?!!? “, en hups daar gingen we weer. Gelukkig werd het daarna wat rustiger en was het toch ook voor de eigenwijze boef duidelijk genoeg. Ze zocht haar heil in de paardenrenbaan en was daar bijna niet meer uit te krijgen. Het gaf wel de gelegenheid om weer eens een panoramafoto te maken en zelfs een creatieve, al zeg ik het zelf. Hoeveel Indraki’s tellen wij ? ….