Ieder einde heeft een nieuw begin

Soms heb je gewoon de behoefte om bepaalde zaken van je af te schrijven. Zoals de meeste weten hebben wij een zoon, Senna, met wie het de afgelopen 12,5 jaar nou niet altijd makkelijk is verlopen. Het waren/ zijn, en zullen dat ook altijd blijven, roerige jaren. Vanaf dag 1 het gevoel hebben van “Het kastje naar de muur gestuurd worden“. In die 12 jaar is onze zoon al eens een keer uit huis geplaatst geweest en toen hij éénmaal weer terug was, hebben wij ook een stelling genomen om dat nooit meer te laten gebeuren. Diverse keren in de jaren daarna heeft hij op een wachtlijst gestaan en telkens hebben we de boot afgehouden. 4 jaar geleden namen wij een besluit, dat dat gevoel nog eens extra bevestigde. Het idee was ontstaan om een uitbouw te plaatsen en daar de hulpverlening te laten plaatsvinden. Het één en ander werd in gang gezet en een jaar later (!!) was alles rond. Het traject wat we in gingen, samen met de hulpverlenende instantie, betekende zo wel voor ons als voor de instantie een compleet nieuwe uitdaging. Met vol enthousiasme werd er samen met gem. 4 vaste medewerkers in dit diepe onzekere “gat” gesprongen en ook hierin hebben we veel ups en metname downs moeten beleven. Een kind met meervoudige psychische handicaps die tevens in een soort grijs gebied valt, zorgt onbedoeld voor diverse tegenstrijdige meningen bij de hulpverlenende specialisten en zaait dus ook bij ons als ouders veel onzekerheid, daar waar we juist een stevige hand nodig hebben en een rechtlijnige en duidelijke richting. Je voelt dat het gaandeweg de jaren dit begint te wringen en hoe vaak je ook tracht er de juiste positieve swung er aan te geven, is het als een soort sneeuwbal die heel langzaam op gang komt, begint te rollen en als maar groter en groter wordt. Het laatste jaar en zeker de laatste 6 maanden nam dit enorm toe en ook al voel je dat het compleet de verkeerde kant op gaat, je blijft proberen om het tegen te houden. Helaas was de impasse begin deze maand dusdanig, dat wij als ouders een besluit moesten gaan nemen, die wij absoluut niet gedacht hadden te zullen gaan maken. Na weken achtereen, tot soms letterlijk in de late uurtjes, met elkaar te hebben gediscussieerd, gehuild, gebekvecht, met de handen in de haren te hebben gezeten, bleek het toch onvoormijdelijk. Om weer rust in ons gezin en metname naar Senna toe te creëren, hebben we besloten om met de hulpverlenende instantie te stoppen. Een besluit wat 2 gevoelens heeft. De medewerkers, waarvan er één echt van dag 1 erbij was, hebben uiteraard een band opgebouwd met ons en uiteraard met Senna. Het besluit betekend dan ook, dat het voor hun stopt …. en dat is op z’n zachts gezegd zeer confronterend ….
Deze week was dan ook de laatste week voor de medewerkers en ieder op zich neemt op z’n eigen manier afscheid van ons en van Senna. Met de één gaat dat wat makkelijker dan met de ander. We hebben Senna er goed op voorbereid en die gaat daar zo op z’n eigen manier ermee om. Ongetwijfeld zullen de komende weken uitwijzen of hij en natuurlijk ook wij, het een plek kunnen geven. Vanavond was weer zo moment van afscheid en dat hakt er behooooorlijk in, maar je weet dat het desondanks gewoon noodzakelijk is en het als doel heeft om weer een beetje licht aan het einde van de tunnel te laten schijnen in onze hulpverleningsperikelen.

Balletje volgen

Gisteren hadden we een redelijke drukke dag voor de boeg. Allereerst reisden we af naar Rotterdam, waar we over een kleine maand het ATP toernooi van Nederland zullen gaan verslaan. Het ABN AMRO Tennis Tournament met 5 spelers uit de Top 10 zoals ; Rafaël Nadal, Andy Murray, Nikolai Davydenko. Een klein beetje hadden we de hoop begin november, maar dat we het ook daadwerkelijk mogen doen, heeft zeker bij ondergetekende een schreeuw los gelaten. In het verleden hebbben we dit al vaak mogen doen met CVG en nu dan met TEAM. Ondanks dat het toernooi in je kop zit, is het niet verkeerd aanwezig te zijn bij een werkbezoek. Deze stond dus gisteren gepland en na al met al bijna 2 uur, konden we deze conclusie ook wel trekken. Natuurlijk zijn er altijd wel wat dingetjes te noteren, maar voor 90% is alles alsof het nooit anders is geweest.
Daarna was het gauw weer de auto in, want we moesten naar Amstelveen, waar de dames van Martinus de allerlaatste kans hadden op een volgende ronde in het Champions League Volleybal. Een top ploeg uit Rusland kwam op bezoek en dat zou een lastige kluif worden. Inmiddels is dit voor ons een routine klus aan het worden. Zoals we in het verleden Basketbal en Hockey deden, zo is het nu met Volleybal. Ontzettend leuk om te zien en het bouwen van zo’n klus gaat dus steeds sneller. Ook RTV-NH was weer van de partij en ondanks de nieuwe perikelen daar ver in de verenigde staten van de united states, waren we gewoon vrolijk een 2 uur lang live te bewonderen in Noord-Holland. Ach je moet gewoon je prioriteiten stellen, enne de wedstrijd …. die eindigde in een 2-3 verlies. Wederom einde Champions league ….

Boeien

Gisteren hebben we een typische planningdag meegemaakt. We stonden gepland voor een extra ploeg voor Studio Sport, maar die werd afgezegd. Niet veel later werden we benaderd door de planning om dan een spoedklus te doen namens het programma ” Kamphues Boeit “. Verder hadden we weinig info en dus gingen we vrij in the blind deze klus in. Het hele format was voor mij onbekend en dus eigenlijk ook wel een beetje spannend. Wie een beetje toevallig misschien RTL Boulevard heeft gekeken gisteren, is misschien wat opgevallen. De bedoeling is om iemand, BN’er of niet, spontaan te boeien. Albert Verlinde was gisteren “Live” het haasje en we kwamen dus de studio binnenstormen. De rest van de avond hebben we het tweetal geboeit gevolgd. Aankomende maandag begint de serie van 8 uitzendingen van ” Kamphues Boeit ” en ik vind het hele concept wel erg aansprekend. De manier waarop is uiteraard uiterst spannend en je weet nooit wat er komen gaat. Ook voor ons als crew is het gegeven best spannend, je krijgt namelijk geen 2e kans. De Telegraaf was er trouwens gisterenavond snel bij om het nieuws van de geboeide Albert te publiceren. We gaan maandag zeker kijken ! …..

Op naar Apeldoorn

Update : In een zeer drukke en sfeervolle ambiance leek het heel even de goed kant op te gaan met een 2-0 voorsprong voor Dynamo, maar helaas waren het toch die spagetthivret….. die er met de overwinning vandoor gingen (2-3). Einde Champions League ….

Feyenoord is geen Heer(tje)

Nou was afgelopen week PSV al nou niet bepaald lekker bezig ten opzichte van d’r eigen fans, de club van regio 010 deed er nog es een flink schepske bovenop. De fans waren al behoorlijk aan de pissige kant, maar de trainer ontslaan daags na de nieuwjaarsreceptie is nog niet eerder vertoond. Ondanks dat je het hele seizoen het al voelt aankomen, is het toch enigszins onverwacht. We waren vandaag bezig bij het programma van Raoul Heertje en kregen pas aan het eind van de avond door wat er allemaal loos was daar in 010 zuid. Krijg toch langzamerhand het gevoel dat de Raad van Commissarissen het voetbal een beetje begint te dicteren, but anyway ….
Vandaag dus op naar Amsterdam en wel weer naar die andere Arena. Heertje stond weer op het programma en nadat vorige week het startsein was gegeven, is het programma inmiddels dus op den antenne verschenen. En niet geheel onverdienstelijk, het werd zelfs tijdens Het ” TV-moment van het jaar ” als totaal vernieuwend beschouwt. Eénmaal terug gekeken en een goed beeld gekregen van het totale programma, was ik zeer verrast en vond de manier van hoe het in elkaar gezet was echt heel goed en leuk werken.
Zoals al eerder vermeld nemen wij, op zo’n avond als deze, eigenlijk maar een kwart van het programma op en de rest komt van diverse opnamens die eerder zijn gemaakt. Het geheel krijg je dus pas op dag van de uitzending te zien. Mwah, ik denk dat het wel degelijk iets kan worden, zelfs met de behoorlijke concurrentie op den andere antenne’s ….

Voor meer foto’s van Heerlijk Eerlijk Heertje : TEAM on FlickR.com