“Dit moet worden opgeschreven !”, dacht ik, maar hoe ?. Hoe gaan we beknopt weergeven van wat een boek met 600 pagina’s zou kunnen zijn. We doen een poging ……..
Het is maandag, vandaag hadden we de planning aan de lijn en kwam de vraag of we misschien opleiding zouden willen geven aan leerlingen van het ROC. Een collega, die dit zou doen, had de volgende dag een ander programma te doen en of ik voor hem zou willen invallen. Lesgeven ….. dat is nou niet bepaald mijn sterkste kant, maar goed, we gingen akkoord. Niet wetende wat er nog komen zou. Nog geen 2 uur later, hadden we wederom de planning aan de lijn met een totaal andere vraag. De NOS had gebeld of er voor morgen een extra ploeg kon naar München en of ik dat zou willen doen ….. eerlijkheid gebied te zeggen dat ik hier meer oren naar had dan aan lesgeven, niet wetende in wat voor ENORME rollercoaster ik terecht zou komen ……
Veel info kregen we nog niet, behalve dat het München zou worden en dat het met de eventuele transfer van Dhr van Bommel te maken had, maar niets was zeker. ‘s Avonds had ik contact met mijn geluidscollega en die vertelde mij dat er een kans in zat, dat we na München door zouden gaan naar Milaan !. Dit verifieerde ik bij de verslaggever en die beaamde dit. De conclusie werd gauw getrokken, dit zou een hele lange dag worden. Het is 3.15 uur, maandag op dinsdagnacht/morgen/whatever en we maken ons op om naar Hillywood te gaan. Alles gecheckt om mee te nemen …. and of we go then. Om 4.15 uur werden we verwacht en samen met de geluidsman checkten we onze apparatuur. Op naar Schiphol, want om 7.10 uur vlogen we naar München. Alles verloopt zoals het verlopen moet en zonder problemen kwamen we in München aan. Het zou een half uur duren, met de taxi, voordat we bij het trainingscomplex van de FC Bayern zouden geraken en met enige vertraging was daar de ontmoeting met de verslaggever. Hij had het idee om met name de zaakwaarnemer van Dhr van Bommel te gaan volgen. Het was het begin van wat voelde als een aflevering in de Sopranos of 3 figuranten, die in een scene mogen opdraven van Carlito’s Way, The Godfather, Goodfellas of nog meer van dat soort fijne films.
Het draaien van dit soort items is vaak een kwestie van wachten en nog eens wachten en zo begon ook deze morgen. De eerste ontmoeting tussen Van Bommel en zijn zaakwaarnemer was reeds geweest en toen waren wij nog onderweg naar het Trainingscomplex. Gelukkig had een fotograaf dit wel en de eerste opname werd gestart. Daarna was het weer wachten op het verlossende woord. Ging hij nou wel of niet naar Milaan, want dat was nog steeds niet zeker. De perschef van Bayern kwam naar buiten en melde ons dat het allemaal nog wel eens heel lang kon gaan duren, maar voor wie er oren naar had, men kon wel naar de persconferentie van Dhr Van Gaal. Hmmmm, …. dit werd een lastige. Moesten we nou gaan of niet ?…. Zou Van Bommel naar buiten komen tijdens deze Persco ? ….. De Twijfel werd groter en groter. Het was allebei reuze interessant. De keuze kwam om toch te blijven en de Persco van Dhr Van Gaal te laten gaan, uiteindelijk een goede keus want er werd niets gemeld. Gelijktijdig kwam er een sms binnen van de zaakwaarnemer : “We zijn eruit”, stond er te lezen, of te wel, Breaking News !!. Van Bommel naar Milaan en direct werd er naar Hilversum gebeld. De conclusie viel echter dus ook al gauw en wel, dat de heren Camera en Geluid ook naar Milaan zouden gaan. Dat was toch ook even slikken, want ondanks dat we dit van te voren min of meer wisten, gingen we er niet helemaal vanuit. Niet veel later kwam de perschef weer naar beneden en deelde ons mede, dat er een persconferentie zou worden gegeven om 12.00 uur. De hele meute vertrok vervolgens naar de perszaal, waar we het vervolgens 12.00 uur zagen worden, 12.05 uur ….. 12.10 uur …. 12.15 uur …. 12.20 uur ….. 12.25 uur …. sommige ongelukkige fotografen/journalisten moeten werkelijk een rotberoerte hebben gekregen bij de binnenkomst van de heren Van Bommel en gevolg. Al aan het zuurstof hangend en de natte hangende druppels uit hun mondhoeken verwijderend , werden de vragen gesteld. Na een minuut of 10 was het hele mediacircus op de hoogte van het feit, dat FC Bayern verleden tijd was voor de familie Van Bommel. Wederom vervolgden we met wachten, wachten op dat interview. Deze kwam na ongeveer een half uur. Het zijn van die momenten waar je op wacht, maar die dan toch onverwacht komen. Je weet dat het elk moment kan komen, maar hoe langer het duurt, des te meer twijfel. Zal ik nog even gauw naar het toilet gaan ? …. Zullen we het toch maar opnemen op een aparte disk ?? ….. de tijd verstrijkt …. tik-tak-tik-tak …… het hoge woord komt er uit. De geluidsman gaat na 20 min de disk halen en de verslaggever gaat naar het toilet. Zoals verwacht, komen de heren te voorschijn, ongeveer een minuut na de verdwijning van de verslaggever en de geluidsman ….. ehmmmm; “Ze komen er zo aan”, stamelde ik naar de vragende blik van de zaakwaarnemer. Ondanks dat je ruim 20 min niets staat te doen, moet het dan in ene keer, acuut en heul snel !. Het blijft dan altijd een raar gevoel geven.
Na het interview, namen we ook nog een interview apart op van de zaakwaarnemer. Er moest nog heen en weer gebeld worden met Hilversum, voor o.a. interviews met de radio en uiteraard de tickets naar Milaan. Niet veel later, waren we al weer met de taxi op weg naar het vliegveld. Tijdens de taxirit naar het vliegveld werd er druk heen en weer gebeld, hoe we het interview met Van Bommel in Hilversum zouden krijgen. De tijd was gewoonweg te kort om het nog vanuit München te doen en dus moest het wel in Milaan. Daar zouden dan de wegen scheiden tussen Verslaggever/ Cameraman en de Geluidsman. Maar nog voordat we tot deze conclusie waren gekomen, werden we al weer opgebeld door de zaakwaarnemer en die vertelde ons dat er plek vrij was gekomen in de privé charter van AC Milan. Dat zou een uitkomst zijn en bij aankomst een hoop gedoe en gestress schelen. Dus werd er weer met Hilversum gebeld om de reeds geboekte tickets weer te laten vervallen, voor de 2e keer. Na wat rond vragen en wederom een taxirit, werd de “General Aviation” terminal gevonden. Voor het eerst hadden we hier, sinds vanochtend 4.15 uur, enigszins de tijd om een kop koffie en een stuk pizza naar binnen te harken. We zijn nu bijna 10 uur verder en, na later bleek, nog niet op de helft (!?!). De zaakwaarnemer arriveerde wat eerder en het gaf ons de gelegeheid om hem op een rustige manier te kunnen interviewen. Inmiddels was er ook een kleine delegatie Duitse pers gekomen en niet veel later kwam ook Van Bommel zich melden. Deze werd uiteraard meteen door de 2 aanwezige ploegen, het hemd van het lijf gevraagd. We volgde dit tafereel en na een goed kwartier was het richting de douane. Nou ja, douane …. nog niet eerder zijn we met een privévliegtuig mee geweest, maar wat een genot is dat. Niks geen bagage check en sterker nog … geen paspoort controle !. Zo hups door het poortje, dat dan weer wel, en zo het vliegtuig in , heeerlijk !. Wat een voorrecht om dit te mogen meemaken en dat voelde het zeker, toen we de heerlijk ruim zittende leren fauteuils mochten uitproberen. Niemand die controleerde of de riemen werden vast gegespt, maar tijdens de start en het opstijgen werd al snel duidelijk dat dit wel slim was om te doen.
Wordt vervolgd …… 
[...] Rollercoaster (1) [...]