Wat een reis ….

Vandaag is het op de kop af exact 10 jaar geleden. Na een zoektocht voor en door mijn lieve vrouw Mirjam, van ongeveer 15 jaar, werd zij beloond met een reis terug naar haar Vaderland Chile !. De zoektocht had allerlei ups en downs gekend en zelfs het programma “Spoorloos” werd ingeschakeld, maar helaas bracht dit niet wat we hoopten. Uiteindelijk belanden we helemaal in het noorden van Friesland. Daar woonde een vrouw, die zich inzette voor het Rode Kruis. Deze had weer een zus die al ruim 25 jaar in Chile woonde en daar ook o.a. werkte voor het Rode Kruis. In de tijd van de geboorte van mijn vrouw en haar adoptie, had zijn een opvanghuis voor kinderen die werden afgestaan. In eerste instantie waren de kinderen inderdaad voor adoptie bedoeld, maar zij realiseerde zich later, dat dit niet de manier was. Zij zorgde er dan ook voor, dat het opvanghuis ook daadwerkelijk een opvanghuis werd en begeleidde de moeders en evt vaders met het vinden van werk en uiteindlijk een huis, zodat ze op een later moment hun kind(eren) weer in huis konden nemen. Echter, voor de kinderen die reeds geadopteerd waren, kreeg ze jaren later het verzoek om op zoek te gaan naar hun biologische ouders. Ondanks dat mijn vrouw nooit bij haar in het opvanghuis had gezeten, hoorde ze het verhaal aan van de lange zoektocht zonder resultaat en ging toch met de ietwat onduidelijke documenten aan de slag. In een tijdbestek van ongeveer 2 jaar en uiteraard de nodige contacten onderling, werd het schier onmogelijke toch bereikt. In het najaar van 1999 kregen we een belletje uit het verre Chile en wel met de mededeling, dat de familie was gevonden !. Het dak ging er uiteraard bij ons thuis af, met deze fantastische mededeling, maar tegelijker tijd beseften we dat er veel op ons zou afkomen.  Uiteindelijk zou het dus nog ruim een jaar duren, voordat we konden afreizen naar Santiago. Een jaar waarin de nodige voorbereiding zouden moeten worden getroffen om überhaupt deze reis te kunnen maken. Het werd een onvergetelijke reis met ontzettend veel indrukken en uiteraard was het één grote emotionele achtbaan van ongeveer 3 weken lang. Achter af gezien , veel te kort. Het reisverslag is hier te lezen :  Reisverslag Chile 2001. Helaas zorgen de middelen en ook de zorg voor onze zoon ervoor, dat deze reis nog geen vervolg heeft kunnen krijgen. De verguisde, maar in ons geval, fantastische sociale mediums zoals : MSN en Facebook, hebben zeker de afgelopen jaren ervoor bijgedragen, dat contact met de familie zeer zeer hecht is geworden en het verlangen om daar naar toe af te reizen, dan wel de familie te laten overkomen, enorm is gegroeit. Wie weet wat de nabije toekomst zal brengen en zien we elkaar weer gauw.