Dit gaat tot heel ver terug …… nooit, maar dan ook nooit, zal deze man mijn vriend worden. Het is in mijn geval een man, maar als de persoon in kwestie een vrouw zou zijn, zou deze ook nooit, maar dan ook echt nooit, mijn vriendin worden. Wij hebben het natuurlijk over, allemans ” vriend/in “, de tandarts. Toch best raar, dat deze mensen altijd maar worden neergezet als enorme beulen, die met liefde even lekker van zich af boren, trekken, schrapen, kloppen, etc, etc. In mijn geval,zou ik haast kunnen beamen dat dit ooit zo was. Voor mij was dit een bekend plaatje in mijn hoofd, hier links, …..
Zoals ik al zei, dit gaat ver terug. Mijn allereerste kennismaking met de “beul” van Lunteren was een niet al te beste, althans, zo ver ik mij die nog kan herinneren. Het had een behoorlijke indruk op mij gemaakt, alleen wel de totaal verkeerde. Het hoogtepunt met deze “beul” van Lunteren kwam toen ik, denk ik, een jaar of 8 zal zijn geweest. Het kwam er op neer, dat er geboord moest gaan worden en ondergetekende daar geen zin in had. Het laatste is misschien wel heel normaal voor kinderen als voor hun neus, letterlijk, de boor nog met veel kabaal en bombarie in elkaar wordt geschroefd. Dit was wel zo afschrikwekkend, dat ik het verdomde om in de stoel te gaan zitten. Het geen met veel gevoel werd opgepakt door de heer “Beul” en die vervolgens de liefkozende woorden uitkoos : “Nu de stoel in of ik trap je er in !”. Dat was voor mij een absoluut breek- en dieptepunt. Als een haas ging ik er vandoor. Nee, één ding was duidelijk, deze “beul” zou mij nooooooit meer zien !. Tot op de dag van vandaag is dat gelukt. Ik zou mij zelfs niet eens meer zijn gezicht voor mij kunnen halen. Niet dat, dat mij ook enigszins kan boeien, maar het vervelende van deze gebeurtenissen is wel, dat het een ongelooflijke diep kloof heeft geslagen. Je kunt misschien wel met recht zeggen een post-traumatische stressstoornis. Iedereen kan zeggen dat hij liever niet naar de tandarts gaat, maar ik ben echt doodsbang voor die beste man/vrouw. Alleen maar, omdat we ooit in aanraking zijn gekomen met één of andere volslagen gestoorde gek met een gevoel voor kinderen als een blok beton. Na mijn wegloopactie heeft het een tijd geduurd, voordat ik de, voor mij, bekende martelstoel weer in zou gaan. Het was alleen wel een openbaring om te ervaren hoe het wel kon. We kwamen destijds via het werk van mijn moeder, in aanraking met een tandarts uit Veenendaal en die liet overduidelijk zien hoe het wel kon. Dat is nu ongeveer, alweer, 25 jaar geleden en nog steeds gaan we met “plezier” ….. ….. ehhh …… nou ja, met een goed gevoel naar deze man toe. Zo ook afgelopen week, toen een stokbroodje mij enigszins de das omdeed. Het zorgde ervoor dat een kies, wat absoluut al een zorgenkindje was, helaas het hoofd moest buigen voor deze aanval met het brood en zichzelf gewonnen gaf door door midden te breken !. Deze kies was ook al eens in een ver verleden flink toegetakeld en het enige wat eigenlijk nog van deze tand over was, was een soort omhulsel. Van binnen was deze tot aan de zenuw gevuld,gestift en weet ik veel wat. Het schiet mij touwens te binnen, dat de tandarts die destijds deze kies onderhanden had genomen, de wel zeer twijfelachtige naam ….. ” Niemandsverdriet ” ….. !?!?! ….. droeg, maar dit geheel ter zijde. We mochten dus met de gespleten kies komen opdraven, deze werd voorlopig half ontmanteld en voorzien van een noodoplossing. Over twee weken zijn we echt het “haasje”, maar zo zal ik in iedergeval niet meer er vandoor gaan. Het gevoel is nog steeds enorm aanwezig en ik blijf mij zelf daar over verbazen hoe iemand, na al die jaren, nog steeds zo’n angst kan inboezemen. Meneer de “Beul” van Lunteren …… Bedankt !. Op naar Veenendaal om eens flink aan de tand gevoelt te worden. 
0
