JJ's Weblog

Europa League

JJ — Thu, 10 Mar 2011 10:30:56 +0000

Vanavond en eigenlijk vanmiddag al, reizen we af naar Amsterdam. Wat we eerder dit jaar al tot 3 maal toe bij de FC Utreg hebben mogen doen, gaan we nu bij “ONS ALLER” AJAX doen. Met een ENG camera gaan we weer proberen live in de huiskamers te komen. Vooraf aan de wedstrijd hebben we meestal een live stand up en direct daar aan vast een interview met de trainer van de thuisclub. Tijdens de wedstrijd ga je dan een speler volgen en dat wordt meestal door de verslaggever bepaald vlak voor de wedstrijd. Na afloop is het dan weer met de hele bups, richting mixed-zone, waar je wederom een aantal interviews zal maken. Dit proberen we meteen live door te zetten naar Hillybilly, maar mocht dat niet lukken dan moeten we het als nog later doorstralen naar Hillywood. Al met al, is het enigszins een gedoe, maar altijd wel heel erg leuk om te doen. Het is ook wel weer een tijd geleden om weer eens bij een heuse achtste finale te mogen zijn in Europa Cup verband bij de AFC. Ook dat maakt het nog eens extra leuk en het affiche voor vanavond is er ééntje die er mag zijn. Na Fc Utrecht tegen respectievelijk de heren uit Liverpool en Napoli is dit wederom een fijne wedstrijd om naar uit te kijken. AFC Ajax- Spartak Moskou, here we come ….

Even aan de tand voelen

JJ — Tue, 08 Mar 2011 09:00:10 +0000

Dit gaat tot heel ver terug …… nooit, maar dan ook nooit, zal deze man mijn vriend worden. Het is in mijn geval een man, maar als de persoon in kwestie een vrouw zou zijn, zou deze ook nooit, maar dan ook echt nooit, mijn vriendin worden. Wij hebben het natuurlijk over, allemans ” vriend/in “, de tandarts. Toch best raar, dat deze mensen altijd maar worden neergezet als enorme beulen, die met liefde even lekker van zich af boren, trekken, schrapen, kloppen, etc, etc. In mijn geval,zou ik haast kunnen beamen dat dit ooit zo was. Voor mij was dit een bekend plaatje in mijn hoofd, hier links, …..
Zoals ik al zei, dit gaat ver terug. Mijn allereerste kennismaking met de “beul” van Lunteren was een niet al te beste, althans, zo ver ik mij die nog kan herinneren. Het had een behoorlijke indruk op mij gemaakt, alleen wel de totaal verkeerde. Het hoogtepunt met deze “beul” van Lunteren kwam toen ik, denk ik, een jaar of 8 zal zijn geweest. Het kwam er op neer, dat er geboord moest gaan worden en ondergetekende daar geen zin in had. Het laatste is misschien wel heel normaal voor kinderen als voor hun neus, letterlijk, de boor nog met veel kabaal en bombarie in elkaar wordt geschroefd. Dit was wel zo afschrikwekkend, dat ik het verdomde om in de stoel te gaan zitten. Het geen met veel gevoel werd opgepakt door de heer “Beul” en die vervolgens de liefkozende woorden uitkoos : “Nu de stoel in of ik trap je er in !”. Dat was voor mij een absoluut breek- en dieptepunt. Als een haas ging ik er vandoor. Nee, één ding was duidelijk, deze “beul” zou mij nooooooit meer zien !. Tot op de dag van vandaag is dat gelukt. Ik zou mij zelfs niet eens meer zijn gezicht voor mij kunnen halen. Niet dat, dat mij ook enigszins kan boeien, maar het vervelende van deze gebeurtenissen is wel, dat het een ongelooflijke diep kloof heeft geslagen. Je kunt misschien wel met recht zeggen een post-traumatische stressstoornis. Iedereen kan zeggen dat hij liever niet naar de tandarts gaat, maar ik ben echt doodsbang voor die beste man/vrouw. Alleen maar, omdat we ooit in aanraking zijn gekomen met één of andere volslagen gestoorde gek met een gevoel voor kinderen als een blok beton. Na mijn wegloopactie heeft het een tijd geduurd, voordat ik de, voor mij, bekende martelstoel weer in zou gaan. Het was alleen wel een openbaring om te ervaren hoe het wel kon. We kwamen destijds via het werk van mijn moeder, in aanraking met een tandarts uit Veenendaal en die liet overduidelijk zien hoe het wel kon. Dat is nu ongeveer, alweer, 25 jaar geleden en nog steeds gaan we met “plezier” ….. ….. ehhh …… nou ja, met een goed gevoel naar deze man toe. Zo ook afgelopen week, toen een stokbroodje mij enigszins de das omdeed. Het zorgde ervoor dat een kies, wat absoluut al een zorgenkindje was, helaas het hoofd moest buigen voor deze aanval met het brood en zichzelf gewonnen gaf door door midden te breken !. Deze kies was ook al eens in een ver verleden flink toegetakeld en het enige wat eigenlijk nog van deze tand over was, was een soort omhulsel. Van binnen was deze tot aan de zenuw gevuld,gestift en weet ik veel wat. Het schiet mij touwens te binnen, dat de tandarts die destijds deze kies onderhanden had genomen, de wel zeer twijfelachtige naam ….. ” Niemandsverdriet ” ….. !?!?! ….. droeg, maar dit geheel ter zijde. We mochten dus met de gespleten kies komen opdraven, deze werd voorlopig half ontmanteld en voorzien van een noodoplossing. Over twee weken zijn we echt het “haasje”, maar zo zal ik in iedergeval niet meer er vandoor gaan. Het gevoel is nog steeds enorm aanwezig en ik blijf mij zelf daar over verbazen hoe iemand, na al die jaren, nog steeds zo’n angst kan inboezemen. Meneer de “Beul” van Lunteren …… Bedankt !. Op naar Veenendaal om eens flink aan de tand gevoelt te worden.

Een voetbalpotje

JJ — Sat, 05 Mar 2011 13:15:47 +0000

Kijk, ….. nou is een voetbalpotje nou niet iets bepaald wereldvreemd voor mij. In al die jaren hebben we onnoemlijk veel wedstrijden de revue zien passeren. Echter, vandaag is het precies 5 jaar geleden, op de dag af, dat we een bepaalde keuze maakten. Een keuze die zou inhouden, dat we met een veel mider regelmaat een voetbalpotje voorbij zouden zien komen. Ik was toen net 5 dagen in dienst van TEAM en op deze dag ging ik nog 1 klus doen als freelancer voor mijn oude werkgever Cinevideogroep. Daarna, zou het dus gewoonweg ophouden aangezien TEAM als facilitair bedrijf zich niet met voetbal bezig hield. Dat is in de jaren daarop volgend natuurlijk wel veranderd, maar op Eredivisie niveau kwam TEAM er maar niet aan te pas en dus piste Japie letterlijk nog naast de pot. Nu sinds een half jaartje komt daar zeer sporadisch verandering in en ik heb de uiteraard de hoop, dat dat steeds meer gaat worden. In het najaar van 2010 heeft de holding waar TEAM onder valt, CMI Next, het bekende facilitair bedrijf DutchView overgenomen. Dit houd in, dat de banden tussen DutchView en TEAM Facilities als facilitaire bedrijven zeer sterk worden aagehaald en elkaar op allerlei mogelijk vlak gaan ondersteunen. Daar komt Japie dan weer in beeld ! ….. en betekend het voor mij, dat we weer eens de mogelijkheid hebben om een stadion van binnen te bekijken en ons mogen bezig houden met het Eredivisie voetbal !!. Afgelopen oktober hadden we al een voorproefje bij Willem II en nu mogen we een bijna thuiswedstrijdje gaan spelen. Vitesse, welke na de dreun van vorige week tegen Heracles (6-1) iets te revancheren heeft, mag het gaan opnemen tegen de heren uit Venlo. Eens kijken of deze heren het Carnaval heeft weten te omzeilen en grote reden heeft om het na vanavond te gaan vieren . Kortom, op naar Arnhem en hopelijk een op naar een mooi voetbalpotje ….

Wat een reis ….

JJ — Fri, 04 Mar 2011 09:07:50 +0000

Vandaag is het op de kop af exact 10 jaar geleden. Na een zoektocht voor en door mijn lieve vrouw Mirjam, van ongeveer 15 jaar, werd zij beloond met een reis terug naar haar Vaderland Chile !. De zoektocht had allerlei ups en downs gekend en zelfs het programma “Spoorloos” werd ingeschakeld, maar helaas bracht dit niet wat we hoopten. Uiteindelijk belanden we helemaal in het noorden van Friesland. Daar woonde een vrouw, die zich inzette voor het Rode Kruis. Deze had weer een zus die al ruim 25 jaar in Chile woonde en daar ook o.a. werkte voor het Rode Kruis. In de tijd van de geboorte van mijn vrouw en haar adoptie, had zijn een opvanghuis voor kinderen die werden afgestaan. In eerste instantie waren de kinderen inderdaad voor adoptie bedoeld, maar zij realiseerde zich later, dat dit niet de manier was. Zij zorgde er dan ook voor, dat het opvanghuis ook daadwerkelijk een opvanghuis werd en begeleidde de moeders en evt vaders met het vinden van werk en uiteindlijk een huis, zodat ze op een later moment hun kind(eren) weer in huis konden nemen. Echter, voor de kinderen die reeds geadopteerd waren, kreeg ze jaren later het verzoek om op zoek te gaan naar hun biologische ouders. Ondanks dat mijn vrouw nooit bij haar in het opvanghuis had gezeten, hoorde ze het verhaal aan van de lange zoektocht zonder resultaat en ging toch met de ietwat onduidelijke documenten aan de slag. In een tijdbestek van ongeveer 2 jaar en uiteraard de nodige contacten onderling, werd het schier onmogelijke toch bereikt. In het najaar van 1999 kregen we een belletje uit het verre Chile en wel met de mededeling, dat de familie was gevonden !. Het dak ging er uiteraard bij ons thuis af, met deze fantastische mededeling, maar tegelijker tijd beseften we dat er veel op ons zou afkomen. Uiteindelijk zou het dus nog ruim een jaar duren, voordat we konden afreizen naar Santiago. Een jaar waarin de nodige voorbereiding zouden moeten worden getroffen om überhaupt deze reis te kunnen maken. Het werd een onvergetelijke reis met ontzettend veel indrukken en uiteraard was het één grote emotionele achtbaan van ongeveer 3 weken lang. Achter af gezien , veel te kort. Het reisverslag is hier te lezen : Reisverslag Chile 2001. Helaas zorgen de middelen en ook de zorg voor onze zoon ervoor, dat deze reis nog geen vervolg heeft kunnen krijgen. De verguisde, maar in ons geval, fantastische sociale mediums zoals : MSN en Facebook, hebben zeker de afgelopen jaren ervoor bijgedragen, dat contact met de familie zeer zeer hecht is geworden en het verlangen om daar naar toe af te reizen, dan wel de familie te laten overkomen, enorm is gegroeit. Wie weet wat de nabije toekomst zal brengen en zien we elkaar weer gauw.

Time flies …..

JJ — Tue, 01 Mar 2011 06:45:05 +0000

De alom bekende uitspraak …… je ontkomt er niet aan. We hebben de afgelopen tijd niet stil gezeten en zelfs nu is het haast onmogelijk om een stukkie te schrijven voor het blog. De twee weken sinds de hilarische taferelen in Den Haag zijn voorbij gevlogen. Elke keer komt het in mijn kale koppie omhoog en dat laatste zetje wil maar niet lukken. De mensen in Den Haag zijn inmiddels weer gewoon op de schaats te vinden en de WAKboni draait inmiddels weer z’n vertouwde rondjes. We zijn er ook al weer geweest en hebben dit met eigen ogen mogen aanschouwen, hoe deze weer vrolijk heen en weer aan het tuffen was op het ijs. Het schiet me nou wel te binnen, dat het toen bijna weer mis was. Tijdens één van de pauzes, kwam er een auto op het ijs om wat reclame te maken gedurende een spel wat gaande was. Dit deed hij op een bepaalde manier en dat was continue rondjes rijden en een beetje slippen. Aan het einde van de pauze en na tientallen keren slippen en rondjes draaien, zette de auto z’n neus richting uitgang ….. het hele stadion hield z’n adem in ….. spannend hè ……. z’n achterwielen spinde over het ijs, maar hij bleef staan !!! ….. het zal toch niet ??? …. je zag de mensen toch wel enigszins in paniek raken en op hét moment dat men aanstalte maakte om op het ijs te komen en de auto weg te duwen, vond deze het welletjes en bespaarde zichzelf de afgang van z’n grotere broer, de Zamboni.
De afgelopen week was echter wel weer een bijzondere week. Zo’n één keer per jaar hebben we een aantal dagen, dat we letterlijk aanwezig mogen zijn in onze eigen studio voor het program “Knoop in je Zakdoek“. Ik zeg met klem en nadruk “aanwezig” mogen zijn, want dat is de intentie van dit programma. Het is een feest om dit alweer voor het 3e seizoen op rij te mogen mee maken. De mensen zijn gewoon lekker zichzelf en zo ontzettend puur, dat we er eens heel goed naar zouden moeten kijken in ons Hillywood. In plaats van , dat de druk van het maken van een programma voorop staat en dat er 6 afleveringen op een dag er doorheen geperst dienen te worden, maakt men hier juist tijd vrij !!. De mensen die voor dit programma komen, hebben een dagje uit en voelen dit als een feest. Er wordt gezongen, gelachen, gehuild, gedanst,gehost, gepolonaist (?!?!) ….. en wij proberen ondertussen er een heel leuk programma van te maken en mede door twee overenthousiaste en zeer geschikte presentatrices, was dit wederom totaal geen probleem. Vanaf 13 maart a.s. zal bij de NTR het nieuwe seizoen van “Knoop in je Zakdoek” weer losbarsten op de vaderlandse televisie en ik zou zeggen : “Ga kijken en neem de sfeer in je op van deze aandoenlijke en super enthousiaste pure MENSEN !!”.
De dagen werden voor mij persoonlijk nog extra leuk omdat mijn eigen zoon Senna, die vakantie had, wel 2 keer meeging. Bij de eerste keer moesten de camera’s gebouwd worrden en ging ik ervan uit dat er op dezelfde dag ook opnamens zouden zijn. Dit was een flinke miscalculatie ….. , maar het had als voordeel dat Senna alle spellen mocht uitproberen !. Toch zat het hem dwars,dat na al mijn verhalen over dit programma, hij de sfeer niet zelf heeft kunnen proeven. Het was een hoop gepuzzel, maar uiteindelijk lukte het om hem op de laatste dag van de opnamens weer mee te krijgen. Hij heeft geweldig genoten en was voor mij een super assistent. Het verschil met de doorgaans prima TEAM assistenten was niet of nauwelijks merkbaar …. hahahaha ….. . Hij probeerde de camera’s ook uit en vond dit machtig interesant. Wie weet ….. wie weet ?? …..

Wakboni

JJ — Sat, 12 Feb 2011 12:28:39 +0000

We hadden een rustig weekje afgelopen week. Eventjes de beentjes strekken, armpjes uitrekken en rustig voortkabbelend gingen de dagen voorbij met programma’s zoals NTR Helder en TROS/Avro’s 1 Vandaag. Tot we gisteren op pad gingen om voor RTL 7 het IJshockey te gaan vastleggen. Dit doen we met “slechts” 1 camera en collega’s onder ons weten dan precies, dat dit geen makkie is. Met nogmaals een rustige voorbereiding deze week, gingen we dan ook vol goede moed naar Den Haag, waar de plaatselijke, HYS The Hague, het mocht gaan opnemen tegen de A6.nl Flyers uit it Hearrenfean. Wie verzint die namen toch ??? ….. but anyway …. eenmaal aangekomen, gingen we te doen gebruikelijk aan het werk. Alles lekker in je uppie naar boven sjouwen door een ijshal en eigenlijk ging alles gewoon voortvarend. Het verkeer onderweg viel mee en we waren dus wat vroeger in Den Haag en de opbouw verliep soepel, waardoor we lekker bijtijds klaar waren. De beeldbandredacteur/verslaggever was inmiddels ook gearriveerd en samen zetten we de laatste puntjes op de spreekwoordelijke i . We zouden wat opnamens vooraf maken van de binnenkomst van de suppoerters en de algehele sfeer, dus besloten we wat vroeger te gaan eten. In de kantine was men hier nog niet helemaal op voorbereid, maar men was van goede wil en ging gauw aan de slag. Na een kleine 20 min, zaten we ons ”Culinair Hoogtepunt” naar binnen te werken, toen één van de gasten opmerkte dat hij de Zamboni stil zag staan op het ijs. Een mechanisch probleem werd gezegt, maar ja …. dat kwam wel vaker voor en we besteedden er niet veel aandacht aan. Het kwam ook verder over als niets ernstigs en we gingen dan ook rustig door met ons eten. Nadat dit feestmaaltijd, besloten we om naar beneden te gaan en inmiddels zagen we de Zamboni er lustig op los dweilen. Ik dacht nog ;”Nou, dat is dus ook opgelost” en liep verder naar mijn camerapositie. We namen daar nog eventjes door wat we precies gingen opnemen en we liepen vervolgens weer naar de hoofdingang. Een klein half uurtje verder waren we klaar met de opnamens en weer terug op de camerapositie, merkten we op dat de Zamboni wel een heel vreemd spoor had achter gelaten op het ijs. Een soort bruine sliert liep over lengte van een meter of 6 over het ijs, maar er werd verder niets op ondernomen door mensen in de hal. We hadden in de tussentijd afgesproken, dat we vlak voor de warming- up eventjes de kleedkamer in mochten om wat shots te maken en op weg naar de kleedkamers viel het op, dat er een aantal mensen onrustig begonnen te worden. Inmiddels waren er al behoorlijk wat hockeyers op het ijs en deze maakten verontrustte gebaren. De kleedkamer werd door ons niet gehaald en we bleven aan de rand van het ijs steken. Het was een drukte van belang met aanvoerders, coaches, scheidsrechhters en officials. Wat bleek nou, de Zamboni had door hij was komen stil te vallen op het ijs, een behoorlijk lange scheur gemaakt. Tevens had men het vermoeden, dat men te warm water had gebruikt bij het dweilen waardoor het ijs stroef en zacht was. Dat was tevens voor het “wak” funest.Er was nog na het euvel wel gedweild, maar het ijs was niet goed gehard. De wedstrijd was aan z’n eerste uitstel toe en werd verplaatst naar 20.30 uur, terwijl het om 20.00 zou beginnen. Met man en macht werd er van alles geprobeerd om,metname op de plek van de inmiddels bekende bruine sliert, het ijs zo snel mogelijk te repareren. De hockeyers hadden er een hard hoofd in, maar de Flyers uit Heerenveen waren niet voor niets 3 uur onderweg geweest en zouden kosten wat het kost gaan hockeyen. Het half uur was gauw voorbij en ondanks het aanslepen van ijs en stikstof uit brandblussers om het ijs sneller te laten harden, was het euvel nog steeds niet verholpen. De 2e verlenging werd ingezet en wederom kwam er een half uur bij. Om 21.00 uur moest de wedstrijd echt beginnen, anders zou het gewoonweg te laat worden. Een gemideld potje ijshockey duurt ongeveer 2,5 uur en met alle randzaken er omheen en rekeninghoudend met de terugreis van de Flyers, zou het wel heel laat worden. Daar kwamen de bakken met ijs en brandblussers weer. Het leek wel een grote rookmachine die te keer ging op het ijs, wat trouwens wel een mooi effect gaf op het ijs. De officials, scheidsrechters en coaches leipen af en aan. De spelers zelf waren ook druk in de weer met de brandblussers en het ijs te schaven. De tijd begon te dringen en terwijl de klok richting de 21.00 uur ging kwamen er steeds meer, ietwat hoopvollende, glimlachjes te voorschijn op de gezichten van de scheidsrechters en spelers. Sommige bleven nog wat sceptisch, maar het begon er goed uit te zien. Toen gebeurde het onvoorstelbare ! ….. met nog een kleine 5 minuten te gaan, had één of andere …… het compleet volslagen idiote idee gekregen om het ijs maar eens van mooi nieuw gedweild laagje te voorzien !?!?!. Hups …. daar was onze Zamboni weer en deze ging meteen druk in de weer. Als of deze aanvoelde dat alle commotie door hem was begonnen en met een soort wraakgevoel de boel wel eens even zou komen rechtzetten !. Druk gebarende hockeyers, coaches, scheidsrechters en officials ten spijt, ploegde deze Zamboni er vrolijk op los en je zag letterlijk de verslagenheid in de ogen van alle aanwezigen. Hoe kan dit nou ?? en laat hem zo snel mogelijk wegwezen !!. De chauffeur van de Zamboni had nu dan toch wel door, dat zijn aktie niet geheel in goede aarde was gevallen en stuurde de gewraakte machine zo snel mogelijk van het ijs, tot opluchting van het groepje wat de laatste hand legde aan het “wak”. Terwijl deze zo goed als gerepareerd was en de Zamboni op nog geen 10 meter voor de uitgang van ijs was gekomen, keek de zaal verschrikt op !!. Handen werden op het hoofd geslagen van pure, pure wanhoop. 10 meter …… slechts 10 meter ….. 10 meter en de Zamboni was van het ijs geweest ….. maar daar stond hij, wederom stil op het ijs, terwijl de machine van binnen nog vrolijk er op los aan het schaven en dweilen is. Het ene “wak” was net klaar en de scheidsrechter had eigenlijk al besloten dat de wedstrijd door zou gaan en nu stond daar weer ………. ongelooflijk …. Snel probeerde men, met nog een Zamboni, de kapotte Zamboni van het ijs af te halen, maar het werd van kwaad tot erger. Dit was de nekslag voor de wedstrijd en deze werd per direkt dan ook afgelast, tot grote ontsteltenis van letterlijk iedereen in de gehele ijshal. Van binnen kon ik me eerlijk gezegd niet van weer houden, een klein glimlachje te voorschijn te toveren. Snel moesten er uiteraard wat interviews gemaakt worden met spelers en uiteraard de scheidsrechter. We ruimden daarna de boel op en vertrokken onverrichter zaken weer terug naar Hillywood. Onderweg kwamen we vrolijk in een file van ruim 45 min. stilstaan en was de afslag naar huis afgesloten en konden we vrolijk 20 km omrijden, maar telkens dachten we weer vrolijk terug aan het voorval wat zich die avond had afgespeeld in de Uithof bij de wedstrijd HYS- A6. NL Flyers ….. een gevalletje, zoals het programma “Dom, Dommer, …. DOMST !”, maarre …. hoe zou onze Zamboni chauffeur geslapen hebben ? ……

Rollercoaster (2)

JJ — Mon, 07 Feb 2011 10:51:00 +0000

Voor dat we verder gaan , lees eerst ….

Rollercoaster (1)

De afspraak was, dat we eigenlijk pas zouden gaan draaien als het vliegtuig goed en wel een half uurtje onderweg zou zijn en we even een soort van rustpauze zouden inlassen. Maar het werd al gauw duidelijk, dat we deze overbekende afspraak niet zouden gaan halen. Het was simpelweg allemaal te leuk om te hebben. Dus daar gingen we weer, …. ik keek eens goed om me heen en zag dat de heren zich niet echt vast gespte, maar ik zat achterstevoren en ook nog met de camera op de schouder. Een simpel rekensommetje in een gedachtegang van een split-second gaf de doorslag. Vastmaken die bende en heel gauw en dat bleek dus niet geheel overbodig. Het vliegtuig steeg op en dat doet het ietwat robuuster, dan bij zo’n gemiddelde lijnvlucht. Al opstijgend voelde ik me over de suppergladde, maar heerlijk zittende, leren fauteil glijden, zo richting de heer Van Bommel en dat terwijl de camera liep. In de tussentijd wist de zaakwaarnemer het voor elkaar te krijgen onophoudelijk te bellen, totdat het vliegtuig dudanig hoog was geklommen dat de verbinding wegviel. Het gaf de ruimte om wederom het gesprek verder te voeren. Het verliep lekker ontspannend, al was dat voor ondergetekende niet echt het geval. Ook tijdens deze vlucht, die al met al een goed uur duurde, hebben we niet of nauwelijks de camera van de schouder af gehad. Het vliegtuig daalde weer en het had de juiste hoogte voor de zaakwaarnemer nog niet te pakken of z’n telefoon ging alweer over, tot grote hilariteit van Dhr van Bommel. Als eerste stapte ik, uiteraard al draaiend, het vliegtuig uit om vervolgens een aantal drukke vingertjes in beeld te brengen van enigszins geïrriteerde Carabinieri’s. Stoppen was het bevel, maar we hadden het uitstappen toch maar efkes mooi mee genomen. Het zelfde voorval gebeurde niet veel later bij het uitstappen van het busje. Daar had meneer de zaakwaarnemer, de delegatie van AC Milan nog niet echt op de hoogte gebracht van onze aanwezigheid. De voorzitter van de plaatselijke AC deinsde terug van onze bombarie en wederom waren daar die drukke vingertjes, die vliegensvlug heen en weer slingerden in de lucht. Toch dacht ik wederom, ….. barst …. ik moet het hebben. Dus de acculamp boven op de camera ging uit, net zoals de roodsignalering van de camera ten teken dat de disk liep en een beetje quasi-nonchalant draaiend en nog net niet fluitend om me heen kijkend, volgde ik de binnenkomst van het gezelschap en de ontmoeting met andere stafleden van de Rosseneri’s. Omringd door verschillende veels te brede mannetjes met voor het tijdstip wel heel donkere brillenglazen, gingen we met enig spoed naar een achteraf gelegen kamertje. Op een soort wildwaterbaan manier vlogen we door de douane en langs een horde journalisten. Eénmaal in het kamertje werden er gauw wat interviews gegeven en ook wij kregen de mogelijkheid om met de voorzitter, Dhr Galliani, te kunnen praten. Daarna werd het wildwaterbaaneffect herhaald en voordat we het wisten waren we buiten aanbeland bij 4 dikke audi’s A8 met ook veels te donkere raampjes. In alle commotie hadden we al afgesproken, dat de wegen van Verslaggever/Cameraman zouden scheiden met die van de Geluidsman. Hij ging dus niet mee in de A8, maar mocht in een taxi naar bestemming lokale omroep, om daar het interview wat we draaiden in München met Dhr van Bommel door te spelen naar Hillywood. Een overigens nogal haastig klusje, want het was inmiddels al kwart voor 6 ‘s avonds en het interview moest een uurtje later de buis op in ons kikkerlandje. Daar gingen we dan, met ongelooflijke snelheid werden we door downtown Milaan geslingerd, luid toeterend en seinend met de lichten gingen we op weg naar een huisartsenpost midden in de stad. Iedereen moest wijken en tegelijkertijd ontweken worden. Ik kan niet echt zeggen, dat we op ons “gemakkie” achterin de auto zaten in deze wilde achtervolging. We stopten voor ons gevoel in een soort van achterbuurt en via een raar paadje door de struiken kwamen we aan bij het “Centro Ambrosiano di medicina dello Sport” ,…. das nog es een mond vol hè !. We liepen naar binnen en direct werd Dhr van Bommel meegevoerd een kamer in. Het gaf me een raar gevoel om zo een praktijk binnen te stappen met een man of 8 en aanschouwd te worden door een wachtkamer met gapende en nogal glazig voor zicht uitstarende mensen met een leeftijd varierend van 6 tot 80. Schijnbaar waren ze het wel gewend, bij deze dokter, want ze gunden ons nauwelijks een blik waardig. Nou moet ik ook wel zeggen dat het rijtje foto’s aan de muur, met de aansprekende namen zoals : Baresi, Maldini, Beckham, Kaka, Ronaldinho en uiteraard Seedorf, wel heel erg lang was en dus was zo’n schouwsspel voor de lokale bezoeker een doodnormale aangelegenheid. Het duurde al met al een een uur, voordat Dhr van Bommel goed gekeurd werd en ondertussen had collega de Geluidsman zich ook weer gemeld. Hij was er nog geen 2 min of we zetten onze reis voort. In de tijd dat de keuring aan de gang was, had de verslaggever de knoop doorgehakt van een kwestie waar hij over twijfelde. Wel of niet meegaan naar Genua ?, dat was de vraag. Want de selectie van AC Milan was daar, omdat ze volgende dag een wedstrijd zouden spelen in de bekercompetitie. Dhr van Bommel zou nog deze avond worden voorgesteld aan z’n nieuwe ploeggenoten en dat was toch iets om mee te nemen. Dus hups, …. daar gingen we weer, de inmiddels bekende donkere bolides in. Ditmaal waren er nog twee over en de zaakwaarnemer besloot zelf te rijden, zodat wij in de auto nog wat opnamens konden maken. De reis ging dus naar Genua en dat was een fijn kronkelend ritje door de bergen van ongeveer anderhalf uur. Het was zaak om daar snel te zijn, aangezien ons reisgem. anders een deuk zou oplopen en het zou natuurlijk een ramp zijn als Dhr van Bommel niet op tijd voor het eten zou zijn. Alle gekheid op een stokkie ….. er werd met een noodvaart de italiaanse wegen uitgeprobeerd en voor ons gevoel was het een echte dodemansrit, maar uiteraard al draaiend met de camera leverde het ook wel weer leuke beelden.
Genua werd dus ruim binnen het gestelde reisschema gehaald en al draaiend stapten we de auto uit en zo het hotel in. De Rosseneri’s waren dit keer iets beter op de hoogte van onze komst en dus bleven, de inmiddels bekende drukke vingertjes, uit beeld. Dhr van Bommel werd zeer hartelijk begroet door een groot gedeelte van de ploeg, maar een ontmoeting in beeld met de trainer zat er voor ons niet in. Deze zat, met nog een gedeelte van de ploeg, te eten en ons werd vriendelijk gevraagd om dit eventjes niet te volgen. Dat was toch enigszins een domper, maar we konden er niet veel meer aan doen. Na enige tijd wachten en de veels te kleine kopjes koffie naar binnen te hebben gewerkt, mocht we toch nog wat draaien. De zaakwaarnemer zat aan tafel met Zlatan Ibrahimovic en aangezien hij daar ook de zaakjes voor regelde, mochten we zo waar ook nog wat beelden van meer Zlatan draaien. Niet veel later volgde dan toch het afscheid met Dhr van Bommel en z’n zaakwaarnemer. We gingen weer terug naar Milaan en maakten ons geestelijk al weer op voor een fijne “rustige” rit. We draaiden het afscheid en stapten in de auto en dat was op deze dag eigenlijk het eerste moment van rust. Ondanks dat de chauffeur wederom een poging deed om een nog strakkere tijd neer te zetten als op de heenweg, betrapte ik mezelf er op dat de luikjens van de oogjens een beetje topzwaar werden. Een beetje dommelend en heen en weer slingerend in de auto, bereikten we Milaan. Op weg naar het hotel dachten we, maar niets was minder waar. We werden opgebeld en of we de telefoon eventjes aan de chauffeur konden geven.Luid italiaans brabbelend en gebaren makend, werd de hoge snelheid tot mach 6 opgevoerd en werd het pas echt leuk in de drukke straatjes van Milaan. We keken elkaar aan en we hadden echt geen idee waar we naar toe gingen. Het was inmiddels alweer 12 uur geweest en we kwamen aan bij een soort van nachtclub/restaurant. Daar stonden de vermisten donkere bolides, aangevuld dit keer met een drietal blauwe auto’s van de Carabinieri’s. Daar zaten, … without any doubt ! …. een paar belangrijke persoontjes in het restaurant. We werden opgevangen door de verslaggever, die al was gearriveerd met de zaakwaarnemer. Deze was ook al reeds binnen, iets wat wij dus duidelijk niet mochten. Een beetje posten, was het enige wat we konden doen en heel af en toe was er glimp op te vangen van wat en metname wie er binnen was. Het ging om Dhr Galliani, die daar met z’n gevolg aan het eten was en het bleek de plek te zijn waar menig AC Milan coryfee, z’n pastaatje naar binnen werkte.Ondertussen waren de accu’s die we mee hadden voor de camera en de geluidsmixer zo goed als op. Het gaf ons letterlijk een aantal hoofdbrekens. Al het beetje electriciteit die er in de verschillende accu’s nog zat, werd er uit geperst. De tijd verstreek en ging richting 1 uur, toen ons geduld werd beloond. We mochten wel geteld een minuut of wat naar binnen. Het was er in, al draaiend, letterlijk plaatjes schietend en er weer uit. Toen was het uiteindelijk nog wachten totdat Dhr Galliani besloot om weg te gaan en betekende het langzaam, dat het einde van de draaidag met sputterende accu’s was gehaald. Bek af, maar voldaan, liet ik me niet veel later in het hotel op het bed storten. Het was inmiddels half twee en we zouden 6 uur later bij het ontbijt weer de volgende opnamens maken. Onze terugreis naar “Olanda” stond gepland rond 11 uur en dus moesten we voor negenen een kort interview er al weer op hebben staan. De 22 uur die we hadden gemaakt, waren overduidelijk voelbaar en het zorgde er voor, dat het misschien onvoormijdelijke toch gebeurde. Wekker gaat, we geven hem een ram en …… ja hoor…. wel gloeiende getver …. verslapen. Dat was nog eens een heerlijk ontspannen begin van deze dag. Met een toch wel rood hoofd en excusses makend, vervolgde we onze draaidag. We maakten nog één kort interview bij een kiosk, bladerend in de Gazetta dello Sport op zoek naar het bericht over de transfer van Dhr van Bommel en z’n zaakwaarnemer Mino Raiola. Van München naar Milaan ….. we zullen het niet zo gauw vergeten !